Zakład karny jako placówka resocjalizacyjno-wychowawcza!
Więźniowie
Osadzeni w zakładzie karnym przestępcy będą mogli utrzymywać stały i
systematyczny kontakt z najbliższymi osobami, przy czym osoby te powinny
oczekiwać pozytywne postawy skazanych i je wspierać. Ważne jest zarówno
ze względów osobistych osób odbywających karę pozbawienia wolności, jak
i społecznych, aby w trakcie pobytu w więzieniu nie rozpadła się ich
więź rodzinna. Rodziny osób przebywających w więzieniu zaliczyć można do
rodzin o zwiększonym ryzyku społecznym. Bardziej niż innym rodzinom
grozi im rozpad, jak to mocno podkreślał w wynikach swoich badań R.
Juras. „Zachodzi więc konieczność zadbania o stan tej czasem bardzo
nadszarpanej więzi rodzinnej. Charakterystyczne jest, że więź ta ma
istotny wpływ na stan higieny psychicznej i może motywować poprawność
zachowania, wreszcie wyzwala potrzebne każdemu człowiekowi społecznie
korzystne relacje uczuciowe. Rodzina może stać się też ważnym czynnikiem
ułatwiającym późniejszą readaptację społeczną, albowiem do niej wraca
zwykle były przestępca po odbyciu kary” .
Osadzeni w zakładzie karnym będą mieli dostęp do pracy zarobkowej i w
ten sposób będą mogli zarobić na wydatki osobiste, spłatę ewentualnych
zobowiązań i kar pieniężnych lub na wsparcie swoich rodzin. Zachowują
również umiejętność i nawyk pracy, co może być bardzo ważne, gdy powrócą
do normalnego życia poza więzieniem. Niektórzy natomiast nauczą się
pracować, co jest jak najbardziej pożądane na ich drodze resocjalizacji,
gdyż nawyk uczciwej pracy jest szansą do zrezygnowania w przyszłości z
szukania łatwego zarobku poprzez łamanie prawa. Więźniowie w tym
przypadku z jednej strony poprawiają w ten sposób swój status materialny
w zakładach karnych, a także mogą poprawiać go swojej rodzinie,
wspierając ją finansowo, przez co czują się potrzebni i akceptowani. Z
drugiej strony praca wypełnia im czas, człowiek czuje się potrzebnym
albo też uczy się pracy.