Zakład karny jako placówka resocjalizacyjno-wychowawcza!
Postępowanie resocjalizacyjne
W postępowaniu resocjalizacyjnym najpierw należy skłonić więźnia do
poddania się badaniu diagnostycznemu, a potem dostosować metody
resocjalizacyjne do otrzymanych wyników. Należy przede wszystkim
określić, co je stymuluje i na ile można jego nieprzystosowanie
społeczne zmniejszyć lub całkowicie wyeliminować. Potrzebna jest tu
wiedza i umiejętności z zakresu negocjacji i diagnostyki
psychologicznej, ewentualnie pedagogicznej. Zdaniem A. Kempa: „diagnoza
pozwala na przewidywanie prawdopodobnych reakcji więźnia na warunki
więzienne” . W drugiej kolejności następuje uruchomienie programu i
realizacja zawartych w nim wskazań. Zasadniczy ciężar zadania spoczywa
na osobie resocjalizowanej, której aktywność polega na wykonywaniu
nałożonych na nią i jednocześnie przyjętych przez nią obowiązków.
Głównie jednak to wola i chęć przemiany społecznej więźnia jest podstawą
do udanego procesu resocjalizacji. Zadanie resocjalizatora polega na
współdziałaniu i wspomaganiu oraz kontrolowaniu podopiecznych, jednak
nie ma on możliwości zmuszenia osadzonego do współpracy. Należy także
pamiętać o różnych doznaniach, które odczuwa podopieczny, funkcjonując w
więziennym środowisku społecznym. Program oddziaływania
resocjalizacyjnego przewiduje bardzo urozmaiconą metodykę: od pracy,
przez nauczanie resocjalizacyjne, pracę oświatowo-wychowawczą,
oddziaływania przez grupę, nagradzanie i karanie, indywidualnie dobrane
terapie zajęciowe, psychoterapie, różne treningi, psychoterapie i
socjoterapie, terapie antyuzależnieniowe, sport i rekreacje oraz różne
formy i stopnie współdziałania z rodziną.