Zakład karny jako placówka resocjalizacyjno-wychowawcza!
Czas wolny
Czas wolny w zakładzie będzie tak zorganizowany, by więźniowie mogli go
zagospodarować pożytecznie, a przede wszystkim by nie sprzyjał on
dalszej demoralizacji. Szczególnie młodociani więźniowie mają poważne
problemy z pożytecznym jego zagospodarowaniem. W wielu wypadkach
aspołecznie zagospodarowany czas wolny powodował kształtowanie się u
młodocianych przestępców postaw aspołecznych, integrację z aspołecznymi
grupami koleżeńskimi, a w efekcie potęgujące się społeczne
niedostosowanie, prowadzące do złamania prawa i wyroku skazujące na
pobyt w placówce penitencjarnej. Odbywając w niej karę pozbawienia
wolności przestępcy będą tak samo traktowani, jak wszyscy inni ludzie.
Pozwoli to na utrzymanie interakcji między personelem a więźniami
(wychowankami) na wymaganym poziomie kultury i bezkonfliktowości.
Na konieczność ludzkiego, a więc normalnego, traktowania więźniów
zwracał uwagę L. Rabinowicz: „jest to zarówno wyraz zasady normalności,
jak i poszanowanie godności człowieka pozbawionego wolności. Jest to
bardzo ważny warunek regulowania interakcji personel – więźniowie na
zasadzie partnerstwa. Ludzkie traktowanie więźniów pozwala na dalszy
wzajemny kontakt oraz gwarantuje unikanie w tych interakcjach zbędnej
konfliktowości” .
Każdy zakład karny posiada wymagane urządzenia lokalowe i techniczne,
umożliwiające realizację wielorakich zajęć resocjalizacyjnych, które
zachęcą osadzonych do aktywnego spędzania wolnego czasu. Nie można
organizować przyzwoitych zajęć kulturalno–oświatowych, jeśli nie ma
biblioteki, świetlicy, stosownego sprzętu technicznego i świetlicowego
oraz radiotelewizyjnego. Zakład karny, zwłaszcza dla przestępców
młodocianych, musi być w wymienione urządzenia wyposażony, aby mieli
szansę oni normalnie funkcjonować i wypełnić pożytecznie czas spędzany w
więzieniu. Sedno resocjalizacji tkwi w tym, aby pobudzić więźnia do
społecznie użytecznej działalności, bo dopiero ona może zmienić jego
dotychczasowe wadliwe schematy zachowania. Droga do resocjalizacji
prowadzi przez wzbudzanie pozytywnej motywacji do działalności
społecznie użytecznej, zainteresowania dla ofiarowanych przez zakład
okazji do pracy czy nauki, a przede wszystkim poprzez zachęcanie do
zmiany dotychczasowego, wadliwego modelu życia. Wielu więźniów,
szczególnie pierwszy raz karanych, spontanicznie wykazuje taką
motywację, myśli o tym, jak urządzić sobie życie po wyjściu na wolność.
Zadaniem więzienia jest podtrzymać tę cenną aktywizację społeczną
więźnia i pomóc mu w realizacji planów, kiedy indziej musi jednak ją
dopiero pobudzić.